9:33 09/05/11

მორიგი პოსტი არაფერზე

აღმოჩნდა, რომ ასაკის მატებასთან ერთად დროც უფრო სწრაფად გარბის. დიდი ხნის წინ, სადღაც მეორე-მესამე კლასში ყოფნისას, როდესაც სასწავლო წელი მთელი ცხოვრება გრძელდებოდა და სანატრელი ზაფხული არა და არ მოდიოდა, დიდები სულ იმაზე წუწუნებდნენ, რომ დრო ძალიან სწრაფად გარბოდა. ფაქტია, რომ დროის აღქმა ზრდასთან ერთად იცვლება.

ჩვენი ცხოვრების ყოველი მომდევნო წელი ჩვენი მთლიანი ცხოვრების სულ უფრო მცირე პორციას წარმოადგენს, დაწყებული 1/1-დან და დამთავრებული 1/80-ით (საუკეთესო შემთხვევაში)… მოკლედ, რაც უფრო გადის დრო, მით უფრო გადის დრო.

აპათია დროებით ჩამიცხრა და ჩემმა ემო მეორე მემ ისევ წამოყო. ნაბიჭვარი.

ვიხსენებ რა მაქვს გაკეთებული ამ დვაცაწსჩემტა წლის განმავლობაში და მნიშვნელოვანი არაფერი მომდის თავში. მახსენდება ცალკეული ეპიზოდები, რომელთა უმეტესობაც ობიექტური მიზეზების გამო ორ კონრეტულ პიროვნებას უკავშირდება.

ზემოთხსენებული კითხვების განსაკუთრებიდ დიდი რაოდენობით გუშინ დამასხივეს, დისშვილის ნათლობაზე. მიუხედავად იმისა, რომ აბსოლუტურმა უმრავლესობამ ჩემზე კარგად იცის ჩემი მაღლივიდან მიგრირების გამომწვევი მიზეზები, მაინც ჯიუტად და ბეჯითად მბურღავენ. ყველაზე მაგარი ის იყო, ილიაუნის ხსენებაზე ერთ-ერთმა “იმ ნაბიჭვრის” გამო დაჭერილი “საწყალი ბიჭები” გაიხსენა, ცოტა ხანი თავისთვის იბუტბუტა რაღაც და ბოლოს დაასკვნა, აქუბარდია მთავრობის კაცია, თორემ იმ ბიჭებს არ დააჭერინებდაო.

9:33 01/04/2011

ერთ-ერთი იმ პოსტთაგანი, წერის დაწყებისას წარმოდგენა რომ არ გაქვს, რა თემებს შეეხები და რითი დაასრულებ. პოსტი, რომელსაც მხოლოდ იმიტომ წერ, რომ წერა გინდა.

On candystripe legs the spiderman comes
Softly through the shadow of the evening sun…

ნათ, დღეს გარეთ გამომსვლელი რომ არ ვიყავი, მგონი ორივემ ვიცოდით. შეიძლება მე უფრო, მაგრამ სადღაც სიღრმეში, თავის ქალის უკანა კედელზე, შენც გიკაკუნებდა ქვეცნობიერი.

Stealing past the windows of the blissfully dead
Looking for the victim shivering in bed…

ვგრძნობ, თუ როგორ მიგლუვდება ტვინი, ნელ-ნელა ქრებიან ისედაც მეჩხერი ხვეულები და ლექსიკური მარაგიც მეცლება, სიტყვებს ვეღარ ვიხსენებ, კონცენტრირება და აზრის გადმოცემა მიჭირს. მოკლედ, ვყლევდები.

…and there is nothing i can do
when i realize with fright
that the spiderman is having me for dinner tonight…

მგონი დროა შევეგუო იმ ფაქტს, რომ დიპლომს ვერ ავიღებ. მეოთხეკურსელად ვითვლები და სულ 25 კრედიტი მაქვს აღებული 210-დან. ბოლო 3 წლის განმავლობაში საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ გალაქტიკის მეორე ბოლოში მდებარე მაღლივის ბრალი იყო ყველაფერი და ილიაუნიში გადასვლისთანავე შეიცვლებოდა ყველაფერი, მაგრამ უკვე 7 თვეა გადმოვბარგდი და მარტო ერთ, ინგლისურის ლექციაზე ვარ ნამყოფი, მოკლედ, ცუდ მოცეკვავეს…

“Be still be calm be quiet now my precious boy
don’t struggle like that or i will only love you more
for it’s much too late to get away or turn on the light
the spiderman is having you for dinner tonight…”

აღმოჩნდა, რომ გერმანიაში შემიძლია წასვლა, მაგრამ სექტემბრამდე უნდა მოვასწრო ენის სწავლა, რაც, ჩვენში რომ დარჩეს, ძალიან, ძალიან მეზარება. რატომღაც გამახსენდა მაღლივში სწავლის პირველ კვირას როგორ აგვარჩიეს ჯგუფიდან რამდენიმე კაცი და რაღაც ტესტირების წარმატებით გავლის შემთხვევაში ელიტ.ჯგუფში გადაყვანა შემოგვთავაზეს. ძალიან, ძალიან დამეზარა ტესტირებაზე გასვლა. მოკლედ, არ გავცვლი მე ჩემს სამშობლოს…

…And I feel like I’m being eaten
By a thousand million shivering furry holes
And I know that in the morning I will wake up
In the shivering cold…

ადამიანი, რომელსაც მომავალი არ აქვს რამის შეცვლის სურვილი მაინც მქონდეს. რა ქვია ამას? აპათია? ალბათ. მოკლედ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ყველაფერი ყლეზე მკიდია.

And the spiderman is always hungry…