გლორბმა ეზოში მოთამაშე ბავშვებს თვალი მოწყვიტა და ბუზღუნით მიუბრუნდა ცეცხლზე მოთუხთუხე ქვაბს. უზარმაზარ, გამურულ ჭურჭელში, რომელიც ჯერ კიდევ გლორბის დიდმა ბებიამ ჩამოიტანა წითელი მთების გადაღმიდან და რომელიც, მოხუცის თქმით, ციდან ჩამოვარდნილი ლითონისგან იყო გამოჭედილი, ვორმბურგის ბატონის, ბალთაზარ მეორე ძვალმსხვილის კუთვნილი ღორების სალაფავი იხარშებოდა. გლორბმა კიდევ ერთხელ ჩახედა ადუღებული მასას და დაბოღმილმა კედელს შეაფურთხა: სალაფავი არასაკმარისად სქელი იყო.
ბალთაზარ მეორესთვის ძვალმსხვილი ტყუილად არ შეურქმევიათ, ვორმბურგის თავი 300 კილოზე მეტს იწონიდა, საუზმეზე კი მოზრდილი ნეზვი არ ჰყოფნიდა. ერთი პაჟი იმასაც ამტკიცებდა მისი უძვალმსხვილესობა თითო კი არა, ორი ღორითაც ხშირად იტკბარუნებს ხოლმე პირსო. მოგვიანებით მსახური გვირგვინის მოღალატედ შერაცხეს და თავი წააგდებინეს, მოღალატეებს კი არაფერი დაეჯერებათ. ასე იყო თუ ისე, ბალთაზარი დღეში რამდენიმე ღორს ნთქავდა.
სასახლის კოლტს რამდენიმე ათეული ადამიანი ემსახურებოდა. ღორები რეგულარულად დაჰყავდათ სასეირნოდ, უტარებდნენ სპეციალურ ვარჯიშებს, რათა ქონის ზემდეტად სქელი ფენა არ დასდებოდათ, საკვებად მხოლოდ უმაღლესი ხარისხის ინგრედიენტებით დამზადებულ სალაფავსა და ახლადდაკრეფილ ხილს აძლევდნენ, საღამოობით, ძილის წინ, ახალგაზრდა და ფრიად იმედისმომცემი ბარდი ასმენინებდა საკუთარ შემოქმედებას, ამადიელი გრძნეული მკურნალიც კი ჩამოიყვანეს ზღვისგაღმიდან… მოკლედ, ღორების ბედს ძაღლი არ დაჰყეფდა.
გლორბ ცრუხახუნა ერთ-ერთი იყო იმ მზარეულთაგან, რომლებიც ვორმბურგის სხვადასხვა ფუნდუკებიდან და საცხობებიდან თითქმის ბორკილებდადებული წამოასხეს ციხე-სიმაგრეში და სამეფო მზარეულების შესაფერ ანაზღაურებასაც დაჰპირდნენ, თუმცა ჯერჯერობით აზრად არავის მოსვლია თუნდაც სიმბოლური თანხის, სპილენძის ერთბალთაზარიანის გადახდა. დიახ, ბალთაზარ მეორემ გამეფებისთანავე საკუთარი მონეტები მოაჭრევინა.
“ზამთარი მოდის” – გაიფიქრა გლორბმა და გაყინული თითები ალს მიუშვირა. ცეცხლი გლორბის ძველი და სიმართლე თუ გინდათ, ერთადერთი მეგობარი იყო. ჯერ კიდევ სიყმაწვილეში,ვორმბურგში ახლადჩამოსული და ადგილობრივ მზარეულთან შეგირდად მიბარებული გლორბაისტერი ისე ერთობოდა ხოლმე ღუმელთან საუბარში, რომ კერძის შესამოწმებლად მოსულ ოსტატს ხშირად ზოგადსაკაცობრიო თემებზე მოკამათე გლორბი და ქვაბში მხრჩოლავი ერთი მუჭა ნახშირიღა ხვდებოდა ხოლმე. მაშინ ოსტატი ქამარში გაჩრილ უზარმაზარ ციცხვს იღებდა და მდუმარედ, მაგრამ ბეჯითად, რამდენჯერმე უკაკუნებდა მოწაფეს კინკრიხოში. შეიძლება ამის ბრალიც იყო ის, რომ 20 წლისთვის გლორბს კეფაზე ერთი ღერი თმაც აღარ ჰქონდა.
“რა ჯანდაბა მინდა აქ? დავტეულიყავი სტორმვინდში” – ბუტბუტებდა მზარეული – “რა ჯანდაბა მინდოდა სალაფავებში, მაგრამ არ გაძღა ღორი ბებიაჩემის მუცელი…”ალი დუმდა და უბრალოდ ენების წკლაპუნით გამოხატავდა ხოლმე გლორბის მონოლოგით უკიდურეს დაინტერესებას.
ღირს გაგრდსელება დსმებო?
