და მაშინ, როცა ორგრიმარში მზე ქვიშას ათბობს
გაყინულ ტახტზე მჯდომი არტასი ცხვირსახოცს ეძებს,
მამის გამყიდველს ვეღარც ნერ’ზულის ბოხი ხმა ართობს,
ვეღარ წყეული ფროსტმოურნი საყვარელ მეფეს.
ტახტს დაჰყინვია ნაბიჭვარი მენეთილების,
სახსრებში ამტვრევს ლიჩთა მეფეს, მაგრამ რას იზამს?
მხოლოდ იოხებს გულს გინებით კარგ-კეთილების.
იმ დღეს აგინებს, როს მიაღწია სასურველ მიზანს.
